ΛΙΠΩΔΗΣ ΔΙΗΘΗΣΗ ΤΟΥ ΗΠΑΤΟΣ-ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΗ ΣΤΕΑΤΟΗΠΑΤΙΤΙΔΑ

Η λιπώδης διήθηση του ήπατος χαρακτηρίζεται από την παρουσία λίπους στο συκώτι. Στο γενικό πληθυσμό, η λιπώδης διήθηση αφορά το 20%-25% των ανθρώπων.

ΣΤΑΔΙΑ ΛΙΠΩΔΟΥΣ ΔΙΗΘΗΣΗΣ

Διαχωρίζονται διάφορα στάδια λιπώδους διήθησης, βάση της βιοψίας του ήπατος:

1ου βαθμού όταν το λίπος αντιπροσωπεύει από 5%-25% του ηπατικού παρεγχύματος

2ου βαθμού όταν το λίπος αντιπροσωπεύει από 25%-50% του ηπατικού παρεγχύματος

3ου βαθμού όταν το λίπος αντιπροσωπεύει από 50%-75% του ηπατικού παρεγχύματος

4ου βαθμού όταν είναι πάνω από 75%.

Η λιπώδης διήθηση είναι μια καλοήθης πάθηση, η οποία συνήθως δεν εξελίσσεται σε ίνωση ή κίρρωση.

ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΗ ΣΤΕΑΤΟΗΠΑΤΙΤΙΔΑ

Η μεταβολική, μη αλκοολική στεατοηπατίτιδα, χαρακτηρίζεται από παθολογικές εξετάσεις αίματος, σε ότι αφορά την ηπατική λειτουργία (αύξηση των τρανσαμινασών και της γ-GT), μια ιστολογική εικόνα λιπώδους διήθησης και ηπατίτιδας και εμφανίζεται σε έναν ασθενή χωρίς άλλο ηπατικό νόσημα.

Η μεταβολική στεατοηπατίτιδα της οποίας η διάγνωση είναι ιστολογική δηλαδή, απαιτεί βιοψία, σε 1/3 των περιπτώσεων εξελίσσεται σε κίρρωση.

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Μια από τις αιτίες αυτής της νόσου είναι ένα μεταβολικό πρόβλημα, το οποίο ονομάζεται αντίσταση στην ινσουλίνη.

Χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι σε παχύσαρκους ασθενείς, ο οργανισμός παράγει μεγάλη ποσότητα ινσουλίνης στο αίμα, με σκοπό να μειώσει το επίπεδο σακχάρου. Αυτό μπορεί να διαρκέσει πολλά χρόνια, αλλά κάποια στιγμή το πάγκρεας εξαντλείται, το επίπεδο ινσουλίνης στο αίμα μειώνεται και η γλυκαιμία αυξάνεται, προκαλώντας έτσι την εμφάνιση διαβήτου τύπου 2.

Όλο και περισσότερο η υπερισνουλιναιμία διαταράσσει τον μεταβολισμό των ενδοηπατικών λιπαρών οξέων, με αποτέλεσμα την εμφάνιση λιπώδους διήθησης.

Οι άλλοι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση στεατοηπατίτιδας είναι οι εξής:

  • Υπερβολικό βάρος BMI> 30
  • Η υπεργλυκαιμία
  • Η υπερτριγλυκεριδαιμία
  • Η κεντρικού τύπου παχυσαρκία (περίμετρος μέσης >88 για γυναίκες και >102 για τους άντρες)

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η αντιμετώπιση της μη αλκοολικής στεατοηπατίτιδας, η οποία δεν έχει φτάσει ακόμη στο στάδιο της κίρρωσης βασίζεται :

  • Στη μείωση του υπερβολικού βάρους, με προσεγμένη διατροφή και σωματική δραστηριότητα ή με βαριατρική επέμβαση σε δυσκολότερες περιπτώσεις.
  • Στην αντιμετώπιση της ανθεκτικότητας στην ινσουλίνη, με φάρμακα τα οποία βελτιώνουν την ευαισθησία των ιστών στην ινσουλίνη.

Η παρακολούθηση της μη αλκοολικής στεατοηπατίτιδας στο στάδιο της κίρρωσης, έχει σα στόχο κυρίως την αντιμετώπιση επιπλοκών (ασκίτης, εγκεφαλοπάθεια, καρκίνος ήπατος κ.λ.π.) και η οριστική θεραπεία της είναι η μεταμόσχευση ήπατος.